Sean Arendzen in zijn outfit van de Nederlandse Taekwondo Bond op het sportpark van JVC Cuijk, waar hij speelt in de Onder 15. "Hopelijk eindigen we als hoogste amateurclub." (Foto: Gerno de Haas)
Sean Arendzen in zijn outfit van de Nederlandse Taekwondo Bond op het sportpark van JVC Cuijk, waar hij speelt in de Onder 15. "Hopelijk eindigen we als hoogste amateurclub." (Foto: Gerno de Haas)

Sean Arendzen: talent in twee sporten

  Sport

Een multitalent. Al hoor je die woorden nooit uit zijn mond. Sean Arendzen (14) pakte in 2017 en 2018 de Nederlandse titel Taekwondo in de klassen cadet individueel en paar, veroverde een bronzen medaille op het EK en werd tiende op het WK in Taipei. Voorlopig heeft hij het wedstrijddeel aan de kant geschoven om zich te richten op zijn andere passie: voetbal.

door Sander Berends

En ook daarin is Sean getalenteerd. Met JVC Cuijk Onder 15 strijdt de centrale verdediger in de 2e Divisie, waarin Fortuna Sittard, FC Eindhoven en NEC uitkomen, om de titel van beste amateurclub. "Dat wordt nog spannend, want ook Nuenen heeft een goede ploeg. De krachtverschillen zijn klein. Zo verloren we dit seizoen uit van MVV, maar wonnen we thuis dikverdiend met 3-0. Tot de zomer en waarschijnlijk ook volgend seizoen richt ik me op het voetbal. Ik wil weten hoever ik daarin kan komen. Mocht ik niet bij een profclub belanden, wil ik het taekwondo in wedstrijdverband oppakken." Al sinds zijn vijfde combineert Sean beide sporten. "Ik ben geboren in Thailand. Mijn vader Willem woonde en werkte 22 jaar in het buitenland. In Thailand ontmoette hij mijn moeder. Hij speelde bij NEC. Kwam daar tot de Onder 19, maar kreeg toen de ziekte van Pfeiffer. Later moest hij stoppen vanwege een afgescheurde kruisband. Als kind voetbalde ik vaak met hem. Trapte ik met links en rechts, waardoor ik nu tweebenig ben. Tot we in 2012 naar de Padbroek in Cuijk verhuisden, speelde ik voor Bangkok Tigers." In Thailand zijn vechtsporten enorm populair. "Ik wilde graag thaiboxen, maar dat vond mijn moeder te gevaarlijk. Ging ik op taekwondo. Dat combineerde ik altijd met voetbal. Nog steeds."

Sean gaat na de maandagtraining bij JVC Cuijk zonder te douchen door naar de sporthal om aan te sluiten bij de turners van Olympia. "Daar oefen ik een uur op backflips, frontflips en five-forty's. Op dinsdag train ik mee met JVC Cuijk Onder 17. Daar kan ik me beter ontwikkelen. Op woensdagavond heb ik taekwondotraining in Oss. Mieke Tapia is niet alleen mijn coach, maar ook de Nederlandse bondscoach. Donderdag train ik weer bij JVC, vrijdag ga ik naar Oss en zaterdag is de wedstrijddag. Zondag is mijn rustdag." Of rustdag? "Ik krijg dan bijles in Wiskunde. De man, waar ik naar toe ga, legt de stof rustig uit waardoor ik alles beter begrijp. Dat resulteerde laatst al in een 8,4." Sean volgt als tweedejaars leerling het tweetalige gymnasium op het Merletcollege in Cuijk. "Het gaat hartstikke goed. Ik ben blij dat ik informatie snel opsla. Huiswerk probeer ik zoveel mogelijk tijdens de lessen te maken."

Op zijn slaapkamer kan Sean naar zijn gewonnen prijzen kijken. "Daar staat een vitrinekastje. Op de bovenste schap liggen de plakken waarop ik het meest trots ben. Natuurlijk de bronzen medaille van het EK Taekwondo op Rhodos in 2017 en de twee gouden van de Open Belgische. In de woonkamer staat nog een vitrinekastje met prijzen." Het meeste eremetaal is behaald in het Poomsae, zoals het stijlonderdeel wordt genoemd waarin je tegen denkbeeldige tegenstanders vecht. "Ik deed sparring, maar toen ik twee botten in mijn arm brak, stapte ik over op stijl. Dat vond ik steeds leuker. Concentratie en balans zijn erg belangrijk", vertelt Sean, in het bezit van de tweede dan, de hoogste graduatie binnen het taekwondo. "Ik help nu mijn maatje na haar zilveren plak op het EK sparring Cadetten met het examen voor haar derde dan. Ik blijf doortrainen. Maar wedstrijden? Eerst wil ik kijken hoever ik in het voetbal kan komen."

Meer berichten