Peter Evers vindt het heerlijk om met teksten bezig te zijn. (foto: Lidwien Buné)
Peter Evers vindt het heerlijk om met teksten bezig te zijn. (foto: Lidwien Buné)

Tot en met dementie

Peter Evers (Den Haag, 1935) studeerde Nederlands en dramaturgie. Velen kennen hem als leraar Nederlands op het Merletcollege, maar ook van zijn toneelstukken en voordrachten. Hij regisseerde bij toneelgezelschappen De Ghesellen en Text Free, hij trad op met cabaretgroep Ravage qui rit en hij schreef en regisseerde zeven muzikale komedies (onder meer Dorp in onrust, España Basta en De Kip van Ceuclum), waarvan de eerste vijf samen met Bert van Heukelom.

door Lidwien Buné en Josje Goos

Na zijn pensionering bleef hij schrijven, spelen en voordrachten geven, onder andere over Couperus voor een Cuijks en Boxmeers publiek met Haagse roots. De liefde van zijn vrouw Elly is vooral gericht op Spanje en de Spaanse taal, die zij ook doceerde. Vakanties brachten zij, bijna vanzelfsprekend, in Spanje in een klein kustplaatsje door.

Peter vertelt: "In december 2017 brak ik mijn heup, moest eerst naar het ziekenhuis en daarna voor revalidatie naar Madeleine in Boxmeer. Elly moest noodgedwongen voor zichzelf zorgen. Omdat ik in de loop der tijd stilaan steeds meer taken op mij had genomen, kwamen we er samen wel uit, maar alleen redde ze het niet. Elly werd ook opgenomen in Madeleine. Ik zat in de rechtervleugel, Elly in de linker op de gesloten afdeling. Ik mocht per dag een uurtje bij haar zijn. Vervoer van en naar haar afdeling ging moeizaam. Een zwarte tijd. Op een gegeven moment kwam een van onze dochters met een schrift, blanco papier in een stevige, fraai gedecoreerde kaft: 'Pa, ga jij maar eens gedichten schrijven.' In het begin ging dat wat moeizaam, veel doorstrepen en opnieuw beginnen. Maar ik merkte al snel dat het me zeer goed beviel. Ik kon het verdriet van mij af schrijven. Ik schreef door, ook toen ik al thuis was, het werden in totaal zo'n 40 gedichten."

Peter was drie weken thuis, toen hij bericht kreeg dat Elly naar Castella kon. In het begin haalde Peter haar enkele uren per dag naar huis, maar het telkens afscheid te moeten nemen, eerst van Castella daarna van huis, was te verdrietig. Dat Peter nu 's morgens naar Castella gaat om met Elly te wandelen en tijdens een kopje koffie wat te babbelen, is voor beiden een goede oplossing. Zo komt ze tot rust. Hond Pepe kan jammer genoeg niet mee.

Peter: "Toen ik met het schrijven van de gedichten was gestopt, wilde ik een manier vinden om ook anderen een steuntje in de rug te geven. Ik heb ze laten bundelen, het is een mooi boekje geworden onder de titel Tot en met Dementie, met op de voorkant werk van Elly, gemaakt op schilderles. Op de achterkant staat een foto van het beeld Geborgenheid van John van Schipstal. Na verschijnen van dit artikel ligt het bundeltje bij de boekhandel in Cuijk. Waar ik ook zeer gelukkig mee ben is de voorstelling (op 21 juni in de Schouwburg, red.) van 20 van deze gedichten, waarvan er zes door Maurits de Boer prachtig op muziek zijn gezet. Harrie Vullings, Marijna Looren de Jong, Erik Scheers en Janneke Kusters zullen de gedichten en liederen ten gehore brengen. Het is een mooi en zeer voldoening gevend project, waarvan ik hoop dat het vooral de mensen die in hetzelfde schuitje zitten, troost kan geven. En als ik naar Elly ga, neem ik onze fotoalbums met vakantiefoto's van Spanje mee. En dan denken we weer aan het ritme van de golven die tegen de rotsen slaan."

Meer berichten