Joke Stange is een echte Peregrina.
Joke Stange is een echte Peregrina. (Foto: )

Joke naar Santiago de Compostella

Naast de deur van Joke Stange, oud-leerkracht van de Zevensprong, staat in het Spaans: 'Aqui vive una peregrina' (Hier woont een pelgrim). Het wandelen zit haar in het bloed. Eerst met familie in de buurt van Driebergen en vanaf haar tiende de avondvierdaagse. Na haar 50ste verjaardag heeft Joke de loopdraad weer opgepakt dankzij de zin in een gedicht van een vriendin: "Ik blijf vertwijfeld hopen, wanneer gaan we weer eens lopen."

door Lidwien Buné en Josje Goos

Joke: "We zijn toen aan het Pieterpad, van Pieterburen naar St. Pietersberg, begonnen. In lange weekenden liepen we drie etappes van ongeveer 20 km per dag. Daarna is de behoefte om vaker langeafstandswandelingen te maken gebleven." Zo heeft Joke kris-kras door Nederland gelopen. Na het Pieterpad volgde onder meer het Trekvogelpad dat van Bergen aan Zee dwars door Nederland naar Arnhem richting Duitsland loopt.

Als Joke op haar 63ste (2008) met pensioen gaat, heeft ze alle tijd. En die neemt ze ook. De tocht der tochten naar Santiago de Compostella stond al lang op haar wandellijstje. Om zichzelf goed voor te bereiden, gaat ze eerst naar het Jacobsgenootschap te Utrecht voor alle informatie: routekaarten, boeken, overnachtingsadressen en ervaringen van andere wandelaars. Het plan was om vanaf Maastricht drie maanden 'off-line' te zijn. Bepakt met rugzak gaat ze eerst via België richting Frankrijk. In België heeft ze nog helemaal geen pelgrimstochtgevoel: onderweg logeert ze in pensions en geniet ze van een heerlijke biefstuk. In Frankrijk wordt het al wat soberder: slaaponderkomen in o.a. kerken en alberges en eenvoudige maaltijden. Overal ontmoet ze aardige mensen die haar een maaltijd, een slaapplaats of internet aanbieden. Aan de Jacobsschelp die Joke meedraagt aan haar rugzak herkent men de pelgrim naar Santiago.

Joke: "Ik ben 25 juli 2008 begonnen met lopen en had voor deze drie maanden, en ook voor de maanden erna, geen afspraken gemaakt en abonnementen afgezegd. Ik wilde hélemaal vrij zijn. Dat lukte toen ook omdat ik nog geen gsm had en alleen via email in een internetcafé contact met mijn familie had. Na 104 dagen kwam ik op 2 november aan in Santiago, een emotioneel moment. De dag daarop ben ik naar de hoogmis in de kathedraal gegaan waar de pelgrims door de Botafumeiro, het grootste wierookvat ter wereld, werden bewierookt."

In 2018 is Joke weer naar Santiago de Compostella gelopen, maar nu via Portugal. "Er is veel veranderd in 10 jaar: meer toerisme en veel drukker onderweg. Niet iedereen loopt de route uit geloofsoverweging of bezinning, vaak uit sportief oogpunt. Spaanse jeugd loopt 100 km of fietst 200 km voor een extra punt in hun CV waardoor ze meer kans op werk krijgen. Is dat echt pelgrimeren? Reisorganisaties nemen de bagage mee zodat wandelaars niet al hun spullen hoeven mee te sjouwen. Je hebt geen routeboekje meer nodig: alle informatie is op internet te vinden." Verander je als zo'n tocht onderneemt? Joke: "Je krijgt bezinning. De eerste 14 dagen heb je nog 'vakantie'. Daarna wordt het een pelgrimage, steeds minder behoefte aan biefstuk of lippenstift. Het materiële interesseert je niet meer. Wat wel belangrijk wordt is: Kan ik goed lopen? Kan ik vannacht ergens slapen? Het contact met de mede pelgrim en de gesprekken.

Na 104 nachten elke keer weer een ander bed verlang je weer naar je eigen bed. Je leert loslaten en kleine dingen waarderen. Alles wat je thuislaat is mooi meegenomen."

Meer berichten