Logo cuijksweekblad.nl


Reyhan Conka en Mevlüde Çaluk delen hun verhaal. (foto: eigen foto)
Reyhan Conka en Mevlüde Çaluk delen hun verhaal. (foto: eigen foto) (Foto: )

Gastvrij ontvangen in Cuijk

Midden jaren 60 kwamen gastarbeiders naar Nederland. Zij werden met open armen ontvangen. Jonge mannen uit onder meer Turkije, Marokko en Spanje wilden hier graag werken, geld sparen en daarna terug naar hun moederland. Velen zijn gebleven. Ook in Cuijk. Een van deze mannen was Alipasa Çaluk. Zijn vrouw Mevlüde vertelt met hulp van dochter Aysel en vriendin Reyhan Conka.

door Lidwien Buné

"In 1966 had mijn man zich samen met een vriend aangemeld in Turkije voor werk in Nederland. De mannen gingen werken bij Werten-Sprij meubelfabriek en maakten er kasten, tafels en banken. Veel collega's waren landgenoten. Het vak meubelmaker heeft hij hier geleerd. In vakanties kwam hij weer thuis. Na een paar jaar wilde hij terug naar Turkije, maar zijn vriend haalde hem over om mij en onze drie kinderen naar Nederland te halen." Begin 1969 kwam Mevlüde met haar kinderen op Schiphol aan. Ze was toen 28 jaar en had niet de kans gekregen naar school te gaan. In Cuijk kwamen ze in een flat in Cuijk-Noord te wonen tussen gezinnen die bijna alleen Nederlands spraken. Ze heeft zich toen eenzaam gevoeld.

Mevlüde vervolgt: "Ik kon de deur niet uit door mijn jonge kinderen. Op de zaterdagen werden toen de grote boodschappen gehaald. Maar op een dag was de melk op. En supermarkt De Kroon was gesloten. Een buurvrouw nam mij mee naar de woning van de heer Bosmans sr. (eigenaar van de winkel). Buurvrouw belde aan. Vertelde aan Bosmans dat wij geen melk in huis hadden. En samen zijn we de supermarkt ingegaan en kon ik toch melk kopen. Later mocht ik, als het nodig was, vaker bij Bosmans aanbellen."

Na de geboorte van haar vijfde kind in 1974 had Mevlüde zo'n last van hernia gekregen dat ze geopereerd moest worden. In het ziekenhuis te Nijmegen heeft ze de Nederlandse taal geleerd. Thuisgekomen mocht en kon ze niks doen. Dus kreeg ze 7 dagen in de week hulp in de huishouding. Heel fijn want zo kon ze nog meer Nederlands leren. Hoe hield Mevlüde contact met haar familie in Turkije? "Als ik iemand wilde bellen dan ging ik naar een buurvrouw die een telefoon had of naar een bedrijf waar ik kon bellen. Na ongeveer een uur kreeg ik bericht dat er contact was en kon ik met familie praten. Ik heb veel brieven ontvangen en geschreven die voorgelezen werden, omdat ik zelf niet kan lezen."

Ook Alipasa hield contact met Turkije. In de jaren 70 was elke avond om kwart over acht een uitzending in het Turks: het journaal en een liedje. Iedereen moest dan stil zijn. Later waren er op de Duitse tv-uitzendingen van 'Ein Brief aus der Turkei'. In de jaren 80 en 90 zag je schotels op daken en balkons om tv uit Turkije te kunnen ontvangen. Vooral dochters gingen vaak mee naar officiële instanties zoals huisarts, ziekenhuis, gemeente. Aysel begeleidde al vanaf haar vijftiende vrouwen die op het punt van bevallen zaten. De meeste Turkse vrouwen spraken toen niet of nauwelijks Nederlands omdat zij thuis en op het werk tussen landgenoten zaten. Mevlüde: "Ik ben altijd onafhankelijk geweest. Ik had toen een vriendin, een Nederlandse vrouw die met een Turk getrouwd is. Daar kon ik altijd terecht. Toen we in de Goudenrijderstede woonden liep iedereen, alle nationaliteiten, zo bij elkaar naar binnen. Alle kinderen speelden met elkaar en we aten samen. Mijn man Alipasa is in 2013 aan ALS overleden maar heeft nog, samen met Aysel, afscheid kunnen nemen van familie en vrienden in Turkije."

Meer berichten

Shopbox